Of het te maken had met de lichtblauwe auto en de ietwat gezette man achter het stuur – ik weet het niet

Ik zit de laatste tijd onrustig in de auto. Een enkele rit naar mijn werk in Deinze, een veel te stoere naam voor een rustig dorp onder Gent, duurt ongeveer 45 minuten. Podcasts als Neutrale kijkers of De Brand in het Landhuis maakten mijn tour over Vlaamse snel- en binnenwegen tot voor kort wat aangenamer. Even het verstand op nul. Ik weet niet of de schaal van dit gezegde tot honderd reikt, maar daar zitten mijn gedachten nu wanneer ik in mijn met vogelkak besmeurde Ford stap.

Podcasts slagen er niet meer in me voor anderhalf uur de nodige afleiding te geven. Mijn roman popt met het tempo van knetterende popcorn in de magnetron op in mijn hoofd. De onwetendheid over wat komen gaat, vreet aan me. Bij de ene afslag wil ik niets liever dan dat ie vandaag nog gepubliceerd wordt, om bij een andere alweer te gruwelen bij die gedachte.

De verlossing komt meestal wanneer ik op werk aankom. Dan start ik rustig op met een kop thee en ga ik aan de slag. Gistermorgen was dat anders. Vlak voor Deinze dacht ik er ineens aan. Of het te maken had met de lichtblauwe auto voor me en de ietwat gezette man achter het stuur – ik weet het niet. Maar nog voordat ik mijn werkmail opende, ging ik naar de site van bol.com. Ik tikte Was het gras maar groen in. 

Pof. Daar prijkte mijn boek, met als bijschrift: nog niet verschenen – reserveer een exemplaar. Beschikbaar op 20-05-2019. De weg ernaartoe duurt nog 20 dagen. Onomkeerbaar. Een snellere route pakken? Kom dan over 18 dagen naar mijn boekpresentatie.  

Tot dan.

Ik heb een locatie gevonden voor mijn boekpresentatie

Zelfde boek. Zelfde stad. Zelfde tijd. Grotere locatie. Door het succes van de crowdfundingactie vindt de boekpresentatie niet meer in de Utrechtse Boekenbar plaats. Graag verwelkom ik jullie op zaterdagavond 18 mei vanaf 19.30 uur in Kapitaal (Kroonstraat 9, Utrecht). Niet gedoneerd via de crowdfundingactie? Geen probleem! Stuur me dan even een mailtje om je aanwezigheid te bevestigen. Dan ben je er zeker van dat je dit feest niet hoeft te missen. Ik verwacht voldoende ruimte, maar vol = vol.

Momenteel bevind ik me in de allerlaatste fase van het proces. De ontwerper verwerkt mijn laatste opmerkingen naar aanleiding van de tweede ontwerpproef. Binnenkort gaat de roman naar de drukker. Ik kan – net als jullie natuurlijk – niet wachten een gedrukt exemplaar in handen te hebben.

Waar en wanneer zien we elkaar?
Adres: Studio Kapitaal, Kroonstraat 9, Utrecht (op de eerste verdieping naast Parkeergarage Paardenveld)
Datum: 18 mei
Programma:
19.30 uur – inloop
20.15 uur – speech
20.30 uur – livemuziek Borgaard (Christoffer van Teijlingen)
20.45 uur – voordracht
20.55 uur – overhandigen eerste exemplaar
21.00 uur – feest

Hopelijk tot dan!

Ineens dook het beeld op

Wanneer ik mijn ogen sluit, zie ik het helder voor me. De schrijver uit Gent die zijn eigen boek voor het eerst in handen heeft. Ik heb de ontwerpproef voor de binnenkant en de achterkant ontvangen en ineens tekende mijn geest het scherpzinnig op. Mijn hand die over de samenvatting en de heldere kleuren op de achterkant glijdt. De aanduiding van het eerste hoofdstuk in een uitnodigend lettertype boven de eerste alinea van het verhaal.

Ik wist op welke dagen ik de proeven in Pdf-formaat zou ontvangen. Vaker dan een keer per uur checkte ik stiekem op werk tussen het plaatsen van een order voor honderd brievenbakjes XXL rood, mijn mail. Zo kroop de dag voorbij, en voegde ik nog driehonderd blauwe bakjes toe.

Per dag nam mijn enthousiasme af na de ontvangst van de ontwerpproef van de binnenkant. Niet vanwege de vormgeving zelf (opmaak van de hoofdstuknummers, lettertype, paginanummering etc. – daar was ik meteen tevreden over), maar meer over de fase waarin ik was beland: controleren of er nog fouten of inconsequenties in staan. Zo had Tom in een passage ’s morgens een longsleeve aan, en ‘s avonds ineens een T-shirt, zonder dat hij zich tussendoor had omgekleed. Ook checkte ik de afbrekingen van woorden. Mijn manuscript is vanuit een word-bestand in (smallere) romanvorm gegoten, waardoor de ontwerper soms woorden na een lettergreep moet splitsen aan het eind van een regel. Het verbaasde me hoe vaak afbrekingen voorkomen, sla er maar eens een willekeurige roman op na. Het in de avonduren nogmaals doorlezen van het boek in de schommelstoel in de hoek van onze woonkamer, zonder verder ook maar wat aan de inhoud te kunnen veranderen, werd totaal niet iets waar ik naar uitkeek.

Maar ik ben erdoorheen, mijn opmerkingen zijn terug naar de vormgever. De ontvangst van het ontwerp van de achterkant, verdreef de worstelingen in de schommelstoel: het beeld van een echt gedrukt exemplaar dook toen ineens op. Het is zo goed als rond met de locatie waar ik hem aan je ga overhandigen, een officiële uitnodiging volgt!

Tot de volgende.

‘Huil niet omdat ik er niet meer ben, glimlach omdat ik er was’

Die crowdfunding, dat vond hij maar niks. Nee – hij wilde mijn roman in een echte boekwinkel kopen. Op maandag 20 mei zou er op de toonbank van het Paard van Troje in Goes eentje klaarliggen. Hoed op, een boodschapje doen bij de Lidl, twintig euro pinnen en om iets over tien de winkel binnenstappen. Snel naar huis, om met een borrel in de lentezon op zijn balkon de eerste bladzijden van het boek van zijn kleinzoon te lezen. 

Op een avond een paar weken geleden, gleed ik in de vrieskou met de auto richting Goes. De lentezon zou hij niet meer gaan halen. Ondanks zijn hoge leeftijd kwam dit onverwachts. Zijn levenslust werd ruw verslonden. Ook nu vroeg hij meteen bij binnenkomst hoe het ervoor stond met mijn boek. De vraag drukte op mijn borstkas. Opa keek snel weg.

Ik had een passage uit mijn manuscript uitgeprint en meegenomen, gebaseerd op een gebeurtenis die we ooit samen hadden beleefd. Ik pakte zijn hand vast en las het voor. Zijn ogen werden nat, zijn onderlip trilde. Voor een kort moment schoot zijn levenslust terug in zijn gezicht, toen hij op zijn tanden beet. ‘Ik zorg dat ik erbij ben, jongen,’ zei hij, en hij veegde een traan weg.

De zon mag misschien gaan schijnen op die maandag in mei, niet op de rand van zijn hoed. Rust zacht, lieve opa. Het lukt me nog niet altijd – maar ik glimlach omdat u er was, precies zoals u het wilde.  

Het voelt alsof ik ontslagen ben van zo’n soort baan

Dik twee jaar ben ik af en aan met mijn manuscript bezig geweest. Dacht ik er zo goed als dagelijks over na. Past deze gebeurtenis in de verhaallijn? Wat is de rol van dit personage? Ik kon het blijven aanpassen wanneer ik wilde. Altijd was er die veiligheid dat het nog niet af hoefde te zijn, maar ook die terugkerende vraag of aanpassingen ook daadwerkelijk verbeteringen waren. Nu is dat voorbij. Ik heb de feedback van de redacteur verwerkt, het manuscript ligt sinds gisteren bij de corrector.

De corrector doet een check op spelling, grammatica en interpunctie. Of komma’s geen punten moeten worden, of andersom. Dat soort werk. Inhoudelijk wordt er niks meer veranderd. Als de corrector klaar is, gaat het manuscript naar de ontwerper die de binnenkant en het achterplat vormgeeft. Ergens begin maart krijg ik de eerste ontwerpproef van het boek in handen.

Daar hield ik me aan vast. De afgelopen tijd heb ik dagelijks langer naar een computerscherm gestaard, dan dat het buiten licht was. Na een werkdag dook ik vaak meteen de keuken in, waar mijn vriendin vertelde over alles wat ze die dag had geleerd. Fokdeblok, dacht ze weleens. Net als ik. Ik deed mijn best goed te luisteren, maar zat met mijn hoofd vaak al bij mijn manuscript. Na het avondeten dook zij haar boeken weer in, en ging ik verder waar ik de avond ervoor gebleven was.

Die tijd is nu voorbij. Zondag- en maandagavond jaste ik op Netflix meteen de docureeks Sunderland ‘Til I Die erdoorheen. Sunderlands algemeen directeur Martin Bain vertelde in de laatste aflevering dat er in het voetbal een gezegde bestaat over zijn baan: als je erin zit, wil je eruit, en als je eruit bent, wil je erin. Nu ik mijn manuscript heb ingeleverd, voelt het precies alsof ik ontslagen ben van zo’n soort baan. 

Tot de volgende.